آیا ترامپ می‌تواند نتانیاهو را مهار کند؟

طرف‌های درگیر در جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران – از جمله امارات متحده عربی و حزب‌الله که هنوز درگیر نبردهای شدیدی با ارتش اسرائیل است – برای اعلام پیروزی عجله کردند، که با توجه به اینکه شرایط اساسی برای چنین اعلامی هنوز برآورده نشده است، یک اعلام زودهنگام محسوب می‌شود. این شرایط شامل بازگشایی تنگه هرمز، جایی که صدها کشتی همچنان در آن سرگردان هستند، و کشف پهپادهای آمریکایی توسط ایران در حریم هوایی خود پس از اعلام توافق است.
علاوه بر این، به نظر می‌رسد مذاکراتی که قرار است روز شنبه در اسلام‌آباد آغاز شود، فاقد پایه و اساس روشنی است. در مورد وجود یک متن واحد و مورد توافق برای مذاکره اختلاف نظر وجود دارد. به گفته جی. دی. ونس، معاون رئیس جمهور آمریکا، طرح موسوم به «طرح ده ماده‌ای» یک سند واحد نبود، بلکه سه نسخه مختلف بود. در نتیجه، طرفین هنوز در مورد موضوع مذاکره به توافق نرسیده‌اند. قتل عام‌های
نسل‌کشی که نیروهای اسرائیلی علیه لبنانی‌ها در روز چهارشنبه انجام دادند، این اختلاف را به وضوح آشکار کرد. در حالی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، اعلام کرد که لبنان مشمول این توافق نیست، مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران و دیگر مقامات اظهار داشتند که وقایع لبنان نقض این توافق است و بر اساس این نقض، تنگه هرمز همچنان بسته مانده است.
اسرائیل از این ابهام در توافق برای انجام حملات وحشیانه اخیر خود به لبنان و به احتمال زیاد تلافی خود توافق نیز سوءاستفاده کرد. این احتمالاً منجر به بازگشت سریع بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، به دادگاه (همانطور که دیروز اعلام شد) خواهد شد و او را در معرض انتقاد سیاستمداران، چهره‌های رسانه‌ای و عموم مردم به دلیل عدم دستیابی به هیچ یک از اهدافی که برای آن این جنگ را علیه ایران آغاز کرده بود، یا به دلیل تلاش برای خرابکاری در مذاکرات و تداوم «جنگ ابدی» علیه کل منطقه عرب، قرار می‌دهد.
به نظر می‌رسید خونین‌ترین حمله از زمان آغاز جنگ با منطق آتش‌بس، دیپلماسی و مذاکره در تضاد است. این حمله درسی را که از زمان جنگ 2023 علیه نوار غزه به طور فزاینده‌ای آشکار شده است، مجدداً تأیید کرد: ماهیت دولت اسرائیل اساساً متفاوت است، حتی با دولت‌های استعماری سنتی. این دولت به دنبال حکومت بر کسانی که آنها را استعمار می‌کند، ادغام آنها در «تمدن» خود یا تضمین پایبندی آنها به «قوانین» خود نیست. بلکه به دنبال سلب سرزمین، انسانیت و فرهنگ آنها و حذف آنها به عنوان جمعیت مازاد است، چه از طریق نسل‌کشی، همانطور که در نوار غزه اتفاق می‌افتد، یا پاکسازی قومی، همانطور که در کرانه باختری اتفاق می‌افتد.
تصویر زمانی واضح‌تر می‌شود که مشاهده می‌کنیم این دیدگاه در میان مخالفان نتانیاهو، مانند یائیر لاپید، که از نخست‌وزیر به دلیل عدم دستیابی به اهداف جنگ انتقاد می‌کند و توافق را «فاجعه دیپلماتیک بی‌سابقه» می‌داند، تفاوت چندانی ندارد، و بنابراین در مورد جنگ با ایران از نتانیاهو و بقیه کابینه پیشی می‌گیرد.
واضح است که آتش‌بس دو هفته‌ای اعلام شده توسط ترامپ نتیجه تهدیدهای ظالمانه رئیس جمهور آمریکا بود، از بازگشت ایران به «عصر حجر» گرفته تا «محو تمدن آن». در این زمینه، اعلام عجولانه آتش‌بس راهی برای کاهش تنش فراهم کرد – گزینه‌ای ارزان‌تر از عقب‌نشینی از تهدیدهایش به شیوه‌ای که او را ضعیف جلوه دهد. با این حال، این همچنین نشان دهنده عجول بودن ذاتی او و پذیرش «ده نکته» ایران است، به این معنی که این اقدام یک آتش‌بس واقعی نبود، بلکه صرفاً راهی برای فرار از عواقب تهدیدهای بی‌ملاحظه او بود.
این داده‌ها به نتانیاهو فرصت داد تا حمله جنایتکارانه عظیم خود به لبنان (تحت عنوان «تاریکی ابدی») را انجام دهد و به او اجازه داد تا شکاف بزرگی ایجاد کند که می‌توانست بر اساس آن، با در نظر گرفتن اثرات احتمالی تکبر آمریکایی (همانطور که ونس با اعلام اینکه نسخه اول «ده ماده» به سطل زباله انداخته شده است، بیان کرد) یا تضادهای درونی جناح‌های تندرو رژیم ایران، همانطور که حسین شریعتمداری، سردبیر روزنامه «کیهان»، بیان کرد و مذاکره و آتش‌بس را «هدیه‌ای به دشمن» دانست، بنا شود.