«چرا جریان‌های پوپولیستی به پیروزی می‌رسند؟»

دهه کنونی قرن بیست و یکم شاهد آشفتگی دموکراتیک یا شاید اختلال در عملکرد دموکراتیک است. شواهد روشن است و با توجه به نزدیک شدن به انتخابات مهم در بسیاری از کشورهای دموکراتیک، ممکن است سال آینده حتی روشن‌تر شود.
احزاب حاکم سنتی با چالش‌های قابل توجهی روبرو هستند، در حالی که احزاب جدیدی از خارج از جریان اصلی ظهور می‌کنند. این احزاب جدید، از هر دو جناح راست و چپ، در تلاشند تا احزاب تثبیت‌شده را تضعیف کنند. وجه مشترک این رویدادها، تمایل رأی‌دهندگان به تغییر وضع موجود سیاسی است. بازندگان عموماً احزاب میانه‌رو یا میانه‌رو هستند، در حالی که افراط‌گرایان سود می‌برند.
آلمان آخرین مورد از این آشفتگی‌ها را یکشنبه گذشته تجربه کرد. در مکلنبورگ-فورپومرن، در شمال شرقی کشور، حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) به قوی‌ترین حزب تبدیل شد. این حزب موفقیت قبلی خود را در این ماه در منطقه شرقی دیگری، زاکسن-آنهالت، تکرار کرد، در حالی که حزب چپ افراطی در صدر نظرسنجی‌ها در برلین قرار گرفت. فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان، نتایج را که به نفع هر دو جناح راست و چپ افراطی بود، یک «فاجعه» توصیف کرد.
آشفتگی سیاسی در اروپا می‌تواند با دور اول انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در ماه آوریل بدتر شود. بسیاری از مفسران فرانسوی، مارین لو پن، نامزد حزب ملی رالی، را پیشتاز می‌دانند. احزاب جریان اصلی نگران هستند و ژان لوک ملانشون، نامزد چپ رادیکال ریاست جمهوری، در حال افزایش محبوبیت است.
ملانشون مانند بسیاری از رهبران پوپولیست، یک راه حل ساده برای مشکلات کشورش دارد: لغو بدهی ملی. همانطور که او گفت، «تنها کاری که باید انجام دهیم این است که ۱۸ درصدی را که بانک فرانسه در اختیار دارد، بگیریم و بسوزانیم.» آیا این محبوب است؟ شاید. آیا واقع‌بینانه است؟ شاید نه.
البته، در بریتانیا، پس از هفت نخست‌وزیر در ده سال، سهم خود را از مشکل‌سازان و پوپولیست‌ها داریم. با این حال، مشخص نیست که آیا کمک‌های مالی عظیم به حزب اصلاحات بریتانیا به رهبری نایجل فاراژ به دموکراسی بریتانیا، به شخص فاراژ یا هر دو آسیب می‌رساند. تحقیقات در حال انجام است.
اما اکنون تمرکز بر دونالد ترامپ، رئیس جمهور جنجالی ایالات متحده است. از لحاظ تئوری، انتخابات میان دوره‌ای ایالات متحده در ماه نوامبر، همه‌پرسی در مورد رئیس جمهور نیست – او نامزد نیست – اما با توجه به اینکه کل مجلس نمایندگان و یک سوم سنا برای انتخابات آماده هستند، این انتخابات آزمایشی برای حمایت عمومی از سبک حکومت جمهوری‌خواهان طرفدار ترامپ است.
ترامپ از این موضوع بهره‌برداری کرده است. او در هیچ برگه رأیی نیست، اما از طریق مصاحبه‌ای در فاکس نیوز با تری گودی، خود را به نتیجه انتخابات مرتبط کرد. ترامپ از خود به صورت سوم شخص صحبت کرد و گفت: «من همیشه آن را می‌بینم. وقتی نام من در برگه رأی است، جمهوری‌خواهان برنده می‌شوند. وقتی اینطور نیست، مردم رأی نمی‌دهند و من به مردم می‌گویم که بیرون بیایند و رأی دهند. تصور کنید اگر من در برگه رأی بودم.»
اگر جمهوری‌خواهان در ماه نوامبر خوب عمل کنند، ترامپ می‌تواند اعتبار موفقیت آنها را از آن خود کند. اما اگر جمهوری‌خواهان شکست بخورند، دموکرات‌ها بدون شک استدلال خواهند کرد که لفاظی‌های ترامپ، او را مسئول شکست‌های جمهوری‌خواهان می‌داند و این انتخابات را یک همه‌پرسی در مورد سابقه ریاست جمهوری او می‌دانند.
سوال اساسی این است که آیا نتایج نشان می‌دهد که پوپولیسم آمریکایی به اوج خود رسیده و اکنون از نظر سیاسی برای رأی‌دهندگان عادی غیرقابل قبول است یا خیر. واکنش رأی‌دهندگان نه تنها در ایالات متحده، بلکه در اروپا و جاهای دیگر نیز مورد بررسی قرار خواهد گرفت. آنچه می‌دانیم این است که جنگ مورد علاقه ترامپ با ایران نامحبوب است و آمریکایی‌ها با افزایش شدید قیمت بنزین و افزایش قابل توجه هزینه‌های زندگی مواجه هستند.
علیرغم اعتراضات ترامپ، رئیس فدرال رزرو تصمیم به افزایش نرخ بهره گرفت. رئیس جمهور ایالات متحده همچنین نتوانست دیوان عالی را برای اعطای محدودیت‌هایی که برای رأی دادن درخواست کرده بود، تحت فشار قرار دهد. دادگاه‌ها همچنین درخواست او برای ثبت نامش بر روی مرکز کندی در واشنگتن را رد کردند. میزان محبوبیت ترامپ ۲۵ درصد کاهش یافته است، به طوری که تنها ۳۵ درصد موافق و ۶۰ درصد مخالف هستند.
بنابراین، احزاب اصلی اروپایی از نزدیک نظاره‌گر خواهند بود تا ببینند آیا جنبش «آمریکا را دوباره بزرگ کنیم» ترامپ در حال از دست دادن قدرت است و آیا به حزب جمهوری‌خواه گسترده‌تر، که رئیس جمهور سال‌ها بر آن تسلط داشته است، آسیبی وارد کرده است یا خیر. علاوه بر این، با کنترل کامل ترامپ بر بسیاری از اهرم‌های قدرت، یافتن یک قربانی در زمانی که جنگ با ایران، اختلافات تجاری با کانادا یا سایر سیاست‌های او محبوبیت خود را از دست می‌دهد، دشوار است.
روشن است که در دموکراسی‌های سراسر جهان، مخالفت آسان‌تر از حکومت کردن است و شکایت کردن آسان‌تر از اصلاح امور است. اما رأی‌دهندگان نتایج ملموس می‌خواهند، نه فقط فرهنگ شکایت کردن. در حالی که پوپولیست‌ها – همانطور که از نامشان پیداست – در سوءاستفاده از مشکلات برای کسب محبوبیت مهارت دارند، تبدیل این مهارت به راه‌حل‌های واقعی آسان نیست.
منبع: گوین ایسلر، نشنال، ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶
منبع حفریات