«بنیامین نتانیاهو یک جنایتکار جنگی است. او معمار یک نسل‌کشی هولناک علیه مردم فلسطین است. او مسئول مرگ بیش از هفتاد و سه هزار نفر است؛ مسئول قطع اعضای بدن ده‌ها هزار کودک، علاوه بر کسانی که از قطع عضو در عمل‌های بدون بیهوشی جان سالم به در برده‌اند. او مسئول هدف قرار دادن زایشگاه‌ها و مراکز مراقبت از مادران است؛ مسئول جلوگیری از فرصت زندگی برای نوزادان جدید؛ مسئول گرسنگی دادن به شمار بی‌پایانی از مردم با جلوگیری از رسیدن غذا و کمک‌رسانی؛ و مسئول تیراندازی به صدها امدادگر و روزنامه‌نگار.»
این تنها بخشی از یک ویدیوی کوتاه (۲ دقیقه و ۹ ثانیه) است که توسط زهران ممدانی، شهردار نیویورک، منتشر شد تا تلاش‌های قانونی خود را برای استفاده از اختیاراتش در اجرای تصمیم دادگاه کیفری بین‌المللی درباره دستگیری نخست‌وزیر اسرائیل ـ متهم به جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت ـ توضیح دهد.
ممدانی ادعای خود را بسیار مختصر اما با شیوایی چشمگیر، متناسب با عظمت و هول آنچه بر فلسطینیان می‌گذرد، بیان می‌کند. او در پایان ویدیو اعتراف می‌کند که شهرداری نیویورک صلاحیت قانونی مستقل برای اجرای تصمیم دادگاه کیفری بین‌المللی را ندارد؛ اما به این نتیجه تن نمی‌دهد و خواستار آن می‌شود که دادگاه فدرال آمریکا و کسانی که توان اجرای این تصمیم را دارند، به پرونده ICC بپیوندند و دستگیری را انجام دهند.
ممدانی با پیوندی سیاسی، حقوقی و اخلاقی، نوعی تعهد «غایب» را در جهان سیاست عرضه می‌کند؛ رویکردی که قرار است مبنای نخست سیاست باشد، در حالی که برای اکثریت قابل توجهی از مردم جهان ـ به‌ویژه در منطقه عربی ما ـ سیاست مترادف با استبداد، تجاوز، فساد و فرصت‌طلبی محض تلقی می‌شود.
او با برجسته‌سازی عامل انسان‌دوستانه در سیاست، خود و شاید معدود همتایانش در جهان را به‌عنوان گسستی طبیعی از الگوی نتانیاهو و شرکایش معرفی می‌کند؛ الگویی مبتنی بر نسل‌کشی، جنایات جنگی، جنایت علیه بشریت و نژادپرستی مذهبی و قومی.
این رویکرد منحصربه‌فرد توجه عمومی گسترده‌ای را برانگیخته و با انتشار این کلیپ ویدیویی به چیزی شبیه یک زلزله مهیب تبدیل شده است؛ زلزله‌ای که سابقه‌ای دیجیتالی و سیاسی در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی ایجاد کرده و در زمانی بی‌سابقه به گسترشی بی‌نظیر دست یافته است.
تنها یک روز پس از انتشار، این سخنرانی ویدیویی به‌شدت فراگیر شد، در صدر پوشش خبری رسانه‌های عربی و انگلیسی‌زبان قرار گرفت و حتی در داخل اسرائیل نفوذ قابل توجهی پیدا کرد؛ نفوذی که موجی از خشم و واکنش‌های توهین‌آمیز محافل حامی نتانیاهو را برانگیخت.
این کلیپ ۱۰۰ میلیون بازدید، حدود ۸.۵ میلیون لایک و سه میلیون تعامل در اینستاگرام به دست آورد. همین صحنه در پلتفرم X تکرار شد و ۷۶ میلیون بازدید و یک میلیون لایک ثبت کرد. همچنین ۲۴ میلیون بازدید، ۷ میلیون لایک و یک میلیون تعامل در TikTok و ۱۱ میلیون بازدید و ۸۰۰ هزار لایک در فیس‌بوک به ثبت رسید. مجموع این اعداد، رکوردی استثنایی را رقم زد و شمار بازدیدها تاکنون به بیش از ۲۱۱ میلیون رسیده است.
ممدانی سخنان خود را با عباراتی به پایان می‌رساند که در تاریخ ثبت خواهد شد و شایسته نتیجه‌گیری این نوشتار است: «اگر خودمان نتوانیم به نسل‌کشی پایان دهیم، می‌توانیم تصمیم بگیریم که آیا سکوت ما به سلاح دیگری تبدیل می‌شود یا نه؛ و می‌توانیم هر ابزاری را که برای دفاع از انسانیت و کرامت انسانی در اختیار داریم، به کار بگیریم.
#چشم‌انداز
نئولیبرالیسم با تقدیس رقابت و مسئولیت فردی، شکست‌های ساختاری نظام را به ناتوانی افراد نسبت می‌دهد. فقر به فقدان شایستگی، بیکاری به ضعف مهارت و محرومیت اجتماعی به انتخاب‌های شخصی تقلیل می‌یابد تا تضادهای طبقاتی از نظر پنهان بمانند. به این ترتیب، ایدئولوژی نئولیبرال با طبیعی جلوه دادن نابرابری، استثمار را از یک رابطه تاریخی و اجتماعی به ضرورتی ظاهراً اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌کند. جهانی‌سازی سرمایه نیز با گسترش آزادی جابه‌جایی سرمایه و تحمیل رقابت بین‌المللی بر نیروی کار، مناسبات وابستگی و نابرابری میان مرکز و پیرامون نظام جهانی را بازتولید می‌کند.
- 1405/07/27
