ترجمه: محمد الدخاخنی :مترجم علی سرداری

شادی و دین

طبق یک مطالعه جدید، افرادی که از طریق مشارکت فعال در گردهمایی‌های مذهبی از یک دین پیروی می‌کنند، معمولاً شادتر هستند.
این مطالعه که توسط مرکز تحقیقات پیو، یک اندیشکده غیرحزبی، انجام شده است، زندگی افراد مذهبی و غیرمذهبی را با تجزیه و تحلیل داده‌های نظرسنجی از بیش از ۲۰ کشور، از جمله ایالات متحده، مکزیک و استرالیا، مقایسه کرده است.
آیا دین ما را سالم‌تر می‌کند؟
طبق یافته‌های این مطالعه، افراد فعال مذهبی عموماً شادتر و «درگیرتر در جامعه» هستند؛ به این معنا که آنها بیشتر احتمال دارد کارهایی مانند رأی دادن در انتخابات یا پیوستن به گروه‌های موجود در جوامع خود را انجام دهند، نسبت به بزرگسالانی که یا دین ندارند یا به‌طور فعال در گردهمایی‌های مذهبی شرکت نمی‌کنند.
همچنین بخوانید: چه کسی شادتر است، پدر یا مادر؟ این مطالعه به این پرسش پاسخ می‌دهد.
علاوه بر این، مطالعه نشان داد که شرکت در گردهمایی‌های مذهبی با برخی انتخاب‌های سبک زندگی سالم همسو است. گزارش‌ها نشان می‌دهد که افراد مذهبی کمتر از افراد غیرمذهبی سیگار می‌کشند و الکل می‌نوشند.
با این حال، مزایای سلامتی به سایر حوزه‌های زندگی گسترش نمی‌یابد. این مطالعه همچنین نشان داد که افراد مذهبی «از نظر دفعات ورزش و میزان چاقی» سالم‌تر نیستند و به‌طور کلی نیز سالم‌تر نیستند.
دین و شادی
محققان برای درک رابطه بین دین و شادی، افراد را به سه گروه طبقه‌بندی کردند: «فعال مذهبی»؛ کسانی که حداقل ماهی یک‌بار در مراسم مذهبی شرکت می‌کنند؛ «غیرفعال مذهبی»؛ کسانی که با یک وابستگی مذهبی خاص شناخته می‌شوند اما به‌طور قابل توجهی کمتر فعال‌اند؛ و «غیرمذهبی‌ها»؛ کسانی که با هیچ مذهبی شناخته نمی‌شوند.
همچنین بخوانید: امارات متحده عربی در روز جهانی شادی، گذرنامه‌ها را با «چهره خندان» مهر می‌کند.
این مطالعه در درجه اول بر داده‌های نظرسنجی از کشورهای عمدتاً مسیحی متکی بود؛ جایی که دین اغلب مشارکت بیشتری در مراسم مذهبی ایجاد می‌کند. با این حال، داده‌های برخی کشورها و مناطق آفریقایی و آسیایی نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
محققان دریافتند که بیش از یک‌سوم بزرگسالان فعال مذهبی در ایالات متحده خود را بسیار شاد توصیف می‌کنند و در ۱۲ کشور مورد بررسی، افراد فعال در گروه‌های مذهبی «از نظر آماری» شادتر از افراد غیرمذهبی بودند.
در حدود ۹ کشور مورد بررسی، افراد مذهبی سطوح بالاتری از شادی را نسبت به بزرگسالان غیرفعال مذهبی گزارش کردند.
کسانی که در هر یک از کشورهای مورد مطالعه به‌طور فعال در یک مذهب شرکت می‌کردند، شادی کمتری نسبت به افراد غیرمذهبی گزارش نکردند. با این حال، چند کشور وجود داشت که مشارکت مذهبی با تفاوت جزئی در شادی همراه بود.
این مطالعه همچنین نشان داد که شرکت در گردهمایی‌های مذهبی با برخی انتخاب‌های سبک زندگی سالم مرتبط است.
اعداد به‌تنهایی کافی نیستند. هرچند این موضوع قابل توجه است، اما ارتباط بین شادی و دین نیاز به بررسی بیشتر دارد؛ زیرا به گفته محققان، «اعداد ثابت نمی‌کنند که شرکت در مراسم مذهبی مستقیماً مسئول بهبود زندگی مردم است.»
در عوض، ممکن است عکس این موضوع صادق باشد: افراد شادتر بیشتر احتمال دارد در فعالیت‌های مذهبی شرکت کنند، زیرا آنها عموماً فعال‌تر از همسالان کمتر شاد خود هستند. نظرسنجی‌ها نشان داده‌اند که بسیاری از افراد فعال مذهبی داوطلبانه در سازمان‌های دیگر نیز مشارکت دارند.
همچنین بخوانید: در روز جهانی شادی… شادترین و غمگین‌ترین کشورهای جهان را کشف کنید.
یا شاید کسانی که در جوامع مذهبی عضویت دارند، صرفاً به این دلیل شادترند که از ارتباطات اجتماعی‌ای که ایجاد کرده‌اند، بهره‌مند می‌شوند.
مطالعه مذکور که بر نظرسنجی‌های انجام‌شده از سال ۲۰۱۰ توسط مرکز تحقیقات پیو، انجمن بررسی ارزش‌های جهانی و برنامه بین‌المللی بررسی اجتماعی متمرکز بود، جدیدترین مطالعه‌ای است که رابطه بین شادی و دین را بررسی می‌کند؛ در کنار مطالعه قبلی که پیوند مشابهی را نشان داد و توسط برنامه رفاه دفتر آمار ملی بریتانیا انجام شد.
منبغ حفریات

مطالب مرتبط

#چشم‌انداز

نئولیبرالیسم با تقدیس رقابت و مسئولیت فردی، شکست‌های ساختاری نظام را به ناتوانی افراد نسبت می‌دهد. فقر به فقدان شایستگی، بیکاری به ضعف مهارت و محرومیت اجتماعی به انتخاب‌های شخصی تقلیل می‌یابد تا تضادهای طبقاتی از نظر پنهان بمانند. به این ترتیب، ایدئولوژی نئولیبرال با طبیعی جلوه دادن نابرابری، استثمار را از یک رابطه تاریخی و اجتماعی به ضرورتی ظاهراً اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌کند. جهانی‌سازی سرمایه نیز با گسترش آزادی جابه‌جایی سرمایه و تحمیل رقابت بین‌المللی بر نیروی کار، مناسبات وابستگی و نابرابری میان مرکز و پیرامون نظام جهانی را بازتولید می‌کند.

مونا شکری ،نویسنده اردنی:مترجم علی سرداری

به گفته محقق، این مشکل مفهومی به تفاوت بین محیط اجتماعی و سیاسی که فقه سیاسی اسلامی در آن ظهور کرد و ساختار دولت مدرن مرتبط است. بخش قابل توجهی از احکام و مفاهیم حقوقی در جوامع و شهرهای سنتی شکل گرفته است که در آنها روابط مبتنی بر پیوندهای محلی و مستقیم، آداب و رسوم، توافقات و حقوق متقابل بوده است. در مقابل، دولت مدرن منجر به انتقال بسیاری از کارکردهای مربوط به تنظیم زندگی عمومی به قانون، نهادهای مرکزی و شهرداری‌ها شده است.
این محقق آنچه را که «فقه جدید دولت و فقه قدیمی شهر» می‌نامد، مورد بحث قرار می‌دهد و خاطرنشان می‌کند که گذار از ش

🔷سعید مدنی

از این رو، با توجه به اینکه در دوران رهبری آقای خامنه‌ای نیز تغییری در این ساختار صورت نگرفته، بحران‌ها به قوت خود باقی مانده‌اند و جمهوری اسلامی را به همان وضعیتی دچار کرده اند که در دوره پیشین نیز تجربه کرد: یعنی توالی بحران‌ها و ورود به چرخه‌ای از بحران‌های متعدد.(ادامه دارد)

مطالب پربازدید

مقاله