در روز ۵ خرداد ۱۴۰۰، صدها تن از زنان و مردان (کارکنان قرارداد موقت) و کارگران شرکت نفت ایران، دستکم در پنج شهر، مناطق عسلویه، لاوان و بهرگان و یک سکوی نفتی در خلیجفارس دست به اعتصاب و تجمع زدند.
روز گذشته در پالایشگاه نفتتهران ، ۷۰۰ کارگر پیمانکاری این مجموعه، در پاسخ به اعتراضات و بیان مطالبات خود، اخراج شدند. اخراجی که گرچه هدف غایی آن، سیاست تزریق رعب و وحشت، جهت سرکوب اتحاد و تشکلیابی دیگر واحدهای صنعت عظیم نفتی است، اما کارآمد نیست. چرا که از صبح امروز:
شرکت تهران جنوب ماهشهر
پالایشگاه آبادان (اکسیر، اریادژ، سکاف)
فاز ۲۲ و ۲۴ شرکت پتونیا و
پالایشگاه نفت اصفهان نیز به اعتصابات ۲۵ واحد نفتی در روز گذشته پیوستند.
متن پیشرو از وبسایت «کمیته عمل سازمانده کارگری» انتخاب شده است:
از متن: «سازماندهی یک اعتصاب سراسری برای دومین سال متوالی در یکی از بیثباتترین، پراکندهترین و ناامنترین بخشهای طبقۀ کارگر ایران قطعاً یکی از نقاط درخشان جنبش کارگری در سالهای اخیر بوده. سرعت پیوستن واحدهای پتروشیمی-نیروگاهی به اعتصاب سراسری امسال، به نسبت پارسال جهش قابل ملاحظهای پیدا کرده که قطعاً از دستاوردهای اعتصاب سال گذشته است.
اعتصابی که اهمیتش نه فقط در متحدکردن هزاران کارگر:
۱- در جغرافیای پراکندۀ کشور (شمال تا جنوب: تهران تا بوشهر)
۲- در یکی از امنیتیترین و سنگینترین صنایع مادر کشور
۳- در کاری ماهیتاً موقت و بیثبات،
بلکه در عین حال در متحد کردن کارگرانی با دهها کارفرما و پیمانکار مختلف است.
سلاح پیمانکاری در دهههای اخیر از مهمترین ابزارهای دولت و سرمایهداران بزرگ برای تجزیه کردن طبقه کارگر بوده است و به تبعش تا سالهای متوالی این اسطوره در اذهان جا افتاده بود که پیوند کارگرانی با کارفرماهای مختلف به یکدیگر اگر ناممکن نباشد، در شرایط استبدادی نزدیک به محال است».
