دختران ایرانی و شگفتی‌سازی‌های جهانی / وقتی حتی باید با ناباوری هم بجنگند

پشت هر کدام از این مدال‌ها، داستان دختری وجود دارد که نه‌فقط با رقیبش در میدان مسابقه، بلکه با مجموعه‌ای از محدودیت‌ها، کمبودها و گاهی حتی ناباوری‌ها جنگیده است.
عصر ایران ؛ حسن ظهوری _ هنگامه هادیانی، دختر ۲۰ ساله مشهدی، در رقابت‌های ژیمناستیک هنری بازی‌های آسیایی ناگویا در ژاپن، در ماده پرش خرک شرکت کرد و با ثبت جایگاه سیزدهم، به نخستین زن ایرانی تبدیل شد که از سال ۱۳۵۷ تاکنون در مسابقات ژیمناستیک آسیایی حضور پیدا کرده است. او به فینال نرسید، اما همین حضور تاریخی می‌تواند مسیر را برای نسل بعدی ژیمناستیک زنان ایران باز کند.
پارمین روح‌بخش و نرگس حواشی نیز همراه با هنگامه هادیانی به‌عنوان نمایندگان ایران در این مسابقات حضور داشتند.
چند سالی است که دختران ایرانی در میادین ورزشی بین‌المللی و جهانی خوش می‌درخشند؛ اما چه پیش از پیروزی و چه پس از آن، چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرند. انگار دنیای مردانه ورزش در ایران هنوز نمی‌خواهد آنها و پیروزی‌هایشان را ببیند. با این حال، هر یک از موفقیت‌هایشان به موجی از شوق در شبکه‌های اجتماعی و میان مردم تبدیل می‌شود؛ دخترانی که با وجود هزاران محدودیت و ممنوعیت، خودشان را به سکوهای قهرمانی می‌رسانند.
عضویت در کانال تلگرام/روبیکا/بله عصر ایران
هنوز یادمان نرفته که دختران ایرانی در والیبال، هندبال و فوتسال، در بازی‌های آسیایی جوانان ۲۰۲۵ به مدال‌های طلای تاریخی رسیدند و در رنکینگ‌های جهانی قرار گرفتند.
در ووشو نیز تا همین چند وقت پیش، وقتی از افتخارات بزرگ زنان ایرانی حرف می‌زدیم، نام خواهران منصوریان بیش از همه شنیده می‌شد؛ اما حالا زهرا کیانی را هم می‌شناسیم؛ زنی که نخستین طلای تاریخ بانوان ایران در تالو را در بازی‌های آسیایی به دست آورد و در قهرمانی جهان ۲۰۲۵ برزیل نیز درخشید. در جودو، تکواندو، موی‌تای و بوکس هم زنان ایرانی، از جمله مهسا شکیبایی و مبینا نعمت‌زاده، در بازی‌های آسیایی جوانان ۲۰۲۵ مدال‌های طلا و نقره گرفتند.
اما در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶، آن هم پس از دو جنگ دشوار در ایران؛ یکی ۱۲ روزه و دیگری ۴۰ روزه، و با وجود عواقب و اتفاقاتی که طی چند سال گذشته برای دختران در ایران رخ داده، زنان ایرانی چنان درخشیدند که بسیاری از تماشاگران را حیرت‌زده کردند.
این دختران نه‌تنها برای رسیدن به مسابقات با سختی‌های زیادی روبه‌رو بودند، بلکه در برخی موارد حتی خروجشان از کشور نیز منوط به اجازه همسر یا پدر بوده است. بسیاری از مشکلاتشان همچنان حل‌نشده باقی مانده، اما آنها با وجود تمام این دشواری‌ها خودشان را به مسابقات آسیایی و جهانی رسانده‌اند و مدال‌هایی بی‌نظیر برای ایران به ارمغان آورده‌اند.
فاطمه مجلل در فینال تک‌نفره سبک‌وزن روئینگ، با پیش افتادن از رقیب خود به پیروزی رسید و نخستین طلای تاریخ روئینگ زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به دست آورد. او پس از مسابقه گفت: «این طلسم را شکستم و مدالم را به دختران ایران تقدیم می‌کنم.»
در همان رقابت‌های قایقرانی، کیمیا زارعی و زینب نوروزی در ماده دو نفره سبک‌وزن به مدال طلا رسیدند؛ آن هم با فاصله‌ای بیش از پنج ثانیه از تیم هنگ‌کنگ که قهرمان جهان بوده است. زینب نوروزی با این مدال‌ها به پرافتخارترین بانوی ایرانی تاریخ بازی‌های آسیایی تبدیل شد.
مهسا جابر، سحاق فخری، ساقی ملکی و هنگامه کامیاب نیز در تیم چهار نفره روئینگ به مدال نقره رسیدند. مهسا جابر با این مدال، پنجمین مدال آسیایی خود را به دست آورد؛ رکوردی ملی برای یک بانوی ایرانی.
زهرا زارعی، دونده پرسرعت ایرانی، نیز در فینال ۴۰۰ متر با فاصله‌ای بسیار اندک مدال نقره گرفت؛ نخستین مدال زنان ایران در دوومیدانی بازی‌های آسیایی. او برای رسیدن به این مدال سختی‌های زیادی کشیده بود.
تیم ملی کبدی زنان ایران نیز عملکرد قدرتمندی داشت. کبدی، همان ورزش سنتی و پرهیجان ایرانی، «زو»، است که حالا زنان ایرانی در سطح آسیا در آن می‌درخشند. آنها در مرحله گروهی ژاپن را با نتیجه ۶۳ بر ۲۰ شکست دادند. تیم ایران در نهایت در فینال مقابل هند متوقف شد و به مدال نقره رسید؛ آن هم در شرایطی که برای آماده‌سازی با مشکلات زیادی روبه‌رو بود. کمپ تمرینی آنها بارها تغییر کرد و تعداد بازی‌های تدارکاتی نیز بسیار کم بود. به همین دلیل، این مدال نقره فراتر از یک نتیجه معمولی بود.
دختران کاراته ایران نیز شگفتی آفریدند. تیم کاتای بانوان به مدال نقره رسید و برای نخستین بار تیم کاتای زنان ایران روی سکوی بازی‌های آسیایی ایستاد؛ نتیجه‌ای تاریخی برای این رشته. فاطمه‌زهرا سعیدی‌آبادی نیز تا فینال پیش رفت، اما مقابل نماینده مالزی شکست خورد و مدال نقره گرفت؛ نتیجه‌ای که آن هم از شگفتی‌های این دوره بود.
یکی دیگر از شگفتی‌های بازی‌های زنان در سال ۲۰۲۶، ریحانه کریمی بود. او در وزن ۷۷ کیلوگرم وزنه‌برداری، در مجموع ۲۴۳ کیلوگرم شامل ۱۰۷ کیلوگرم در یک‌ضرب و ۱۳۶ کیلوگرم در دوضرب وزنه زد و به مدال برنز رسید؛ نخستین مدال زنان ایران در وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی.
سمیه رحیمی، ملی‌پوش پاراتیراندازی با کمان، نیز در شهریور ۱۴۰۵ در سری جهانی پاراتیراندازی با کمان در هند درخشید. او در فینال ریکرو انفرادی بانوان به مدال طلا رسید؛ نخستین طلای بین‌المللی انفرادی دوران ورزشی‌اش.
اما در کنار این موفقیت‌ها، اتفاقات ناخوشایندی هم رخ داد؛ مانند آنچه برای فاطمه محیطی‌زاده، ملی‌پوش هفتگانه دوومیدانی ایران، اتفاق افتاد.
محیطی‌زاده پس از تلاش فراوان و عملکرد قدرتمندانه، می‌توانست برای ایران یک طلای ارزشمند به دست بیاورد، اما پس از آنکه یکی از ورزشکاران ژاپنی متوجه استفاده او از کفش غیرمجاز شد، پرش‌های محیطی‌زاده غیرمجاز اعلام و او از مسابقات حذف شد.
مسئولان ایرانی باید فهرست به‌روز کفش‌های تأییدشده مسابقات را بررسی می‌کردند که ظاهراً این کار انجام نشده بود. با این حال، بسیاری در شبکه‌های اجتماعی معتقد بودند آنچه برای او اتفاق افتاد، بخشی از مشکلی بزرگ‌تر است: دیده نشدن و باور نشدن زنان و پیروزی‌هایشان.
هنوز مصاحبه مژگان رحمانی را خیلی‌ها به یاد دارند؛ زمانی که او قهرمان دارت ایران شد و برای حضور در مسابقات به خارج از کشور رفت. آن‌قدر کسی باور نداشت که او بتواند قهرمان شود که حتی پرچم ایران را هم همراهش نبرده بودند. رحمانی مجبور شد پرچم ایران را از یکی از مأموران فرودگاه امام خمینی قرض بگیرد تا اگر پیروز شد، بتواند با آن جشن بگیرد. همین اتفاق هم افتاد و او با همان پرچم کوچک جشن گرفت.
خدیجه آزادپور نیز نمونه دیگری از این داستان است. او در ووشو و بازی‌های آسیایی گوانگژو به مدال طلا رسید و به او قول یک آپارتمان داده بودند، اما پس از قهرمانی به او گفتند: اگر ازدواج کنی، آپارتمان را به تو می‌دهیم.
ساره جوانمردی، پرافتخارترین زن ایران در پاراتیراندازی، نیز بعدها گفت که برای رسیدن به این افتخارات حتی تیر کافی برای تمرین در اختیارش قرار نمی‌گرفت. او با وجود کسب ده‌ها مدال طلای جهانی، همواره با حمایت فنی و لجستیکی ضعیفی روبه‌رو بوده است.
پریسا جهانفکریان در وزنه‌برداری نیز بعدها گفت که در سه سال حضورش در تیم ملی، تنها حدود ۹۰ دلار پاداش دریافت کرده است. فرزانه فصیحی در دوومیدانی نیز پس از کسب طلای آسیایی داخل سالن تنها ۱۶۰۰ دلار پاداش گرفت و مجبور شد هزینه مربی خارجی‌اش را از جیب خودش پرداخت کند.
تفاوت پاداش زنان و مردان، حتی در سطوح مشابه، بارها مطرح شده است. پاداش زنان معمولاً با تأخیر پرداخت می‌شود و آنها در امکانات تمرینی، سالن‌های اختصاصی و تجهیزات ویژه نیز با کمبود روبه‌رو هستند.
برای همین است که کسب چنین مدال‌هایی، در چنین شرایطی، فراتر از یک افتخارآفرینی ساده برای ورزش ایران است. پشت هر کدام از این مدال‌ها، داستان دختری وجود دارد که نه‌فقط با رقیبش در میدان مسابقه، بلکه با مجموعه‌ای از محدودیت‌ها، کمبودها و گاهی حتی ناباوری‌ها جنگیده است.
ویدئوهای دیدنی دیگر در کانال های آپارات و یوتیوب عصر ایران 👇👇👇کانال 1aparat.com/asriranکانال 2youtube.com/@asriran_official/videos