پیام مستقیم زهران ممدانی،

پیام مستقیم زهران ممدانی، شهردار جدید نیویورک، به ایران و مردمش:

پیام مستقیم زهران ممدانی، شهردار جدید نیویورک، به ایران و مردمش: “ایران، سرزمین شجاعان و رویاپردازان! من، پسری از ریشه‌های شرقی، امروز از قلب آمریکا فریاد می‌زنم: زمان اتحاد است. بیایید دیوارهای ترس رو بشکنیم و پلی از امید بسازیم. شما تنها نیستید – نیویورک با شماست، جهان با شماست
این پیام تازه از زهران ممدانی، که ریشه‌های خانوادگی‌ش به خاورمیانه برمی‌گرده، نشون می‌ده چطور تجربیات شخصی می‌تونه سیاست رو تغییر بده. از نیویورک تا ایران، حرف از اتحاد و امید زده – چیزی که تو این روزها بیشتر از همیشه نیاز داریم.

تو چی؟ چه تغییری برات مهمه؟ کامنت بذار و بگو، لایک کن اگر این پیام به دلت نشست، فالــ…ـــو کن برای محتوای بیشتر در مورد سیاستمدارهای الهام‌بخش. 🇺🇸❤️🇮🇷

#زهران_ممدانی #شهردار_نیویورک #پیام_به_ایران #اتحاد_جهانی

مطالب مرتبط

احمد بان، نویسندهٔ مصری:مترجم علی سرداری

به هر گروهی — از سلفی‌ها گرفته تا اخوان‌المسلمین و جهادی‌ها — نگاه کنید، خواهید دید این مسائل، هستهٔ اصلی ایدئولوژی، پروژه و سازمان آن‌ها را تشکیل می‌دهد. با برچیدن این اصول، آن‌ها چیزی برای نگه داشتن یا بسیج اعضای خود ندارند.
بدون شک، ما با معضلی مرتبط با نوشته‌های انباشته‌شده روبه‌رو هستیم که عمدتاً توسط اخوان‌المسلمین تولید شده‌اند؛ به‌ویژه آن‌هایی که ما را با توهم تعلق به یک ایدئولوژی — به‌جای یک سازمان — فریب دادند. با این حال، اخوان‌المسلمین به‌طور خاص، یک سازمان است، نه یک ایدئولوژی؛ و ورود تفکر انتقادی و خرد به صفوف آنان تنها به تکه‌تکه شدن و پراکندگی آن‌ها منجر شده است.

قابل توجه کسانی که ترامپ را نجات‌دهنده ایران می‌پنداشتند:

حداقل انکه تا دیر نه شده و فرصت از دست نه رفته به مام میهن بر گردند و اگر هنوز هم ذره ای از وطن دوستی در رگشان باقی
! مانده باشد بیدار شده و به خود ایند و ببینند به چه احمق و دشمن تمدن ایرانی دل بسته بودند

اشرف منصور ،نویسنده مصری:مترجم علی سرداری

معطوف سازد، شرایط رو به وخامت اجتماعی و سیاسی‌ای است که در آن زندگی می‌کند. این شرایط او را به انکار همه صفات کمال انسانی و نسبت دادن آنها به موجودی متعالی سوق می‌دهد.
فرد دیندار خدای عادل را تصور می‌کند، زیرا احساس ستم‌دیدگی دارد؛ خدای قادر مطلق را تصور می‌کند، زیرا احساس ناتوانی می‌کند؛ خدای نیرومند را تصور می‌کند، زیرا خود را ضعیف می‌یابد؛ و خدای مهربان را تصور می‌کند، زیرا رنج‌های زندگی را تجربه می‌کند. از این‌رو، توحید به نوعی سازوکار جبرانی برای چندپارگی و تفرقه جامعه تبدیل می‌شود.